Forum

Oj tak, masz rację, Yarku! Kostiumy na Roztańczonym PGE Narodowym były WYBITNE!

Pierwszy look, inspirowany kostiumem Aleksandry Laski z 1984 roku, z festiwalu w Sopocie, był wspaniały! Ta spódniczka robiła całą robotę! No po prostu pięknie!
Ale moje serce skradła kreacja „Lady in Red”! Pani Maryla wyglądała obłędnie! Wspaniały gorset, spódnica… Tam absolutnie wszystko grało! A nawet gitara była czerwona! Zakochałem się w tym kostiumie! Wielkie brawa dla Kuby Jasińskiego za tę kreację!

Pozdrawiam serdecznie wszystkich Forumowiczów i życzę Wam dużo słońca, uśmiechu i pięknych, pogodnych dni!

Pięknie Maryla spięła koncert na narodowym. Królewski początek i finał. A kreacje...o mamuniu,nie mogłem oczu oderwać!!!

Kogut, w punkt o AO. Uwielbiam Jej teksty. Tak się w nich rozsiąść i chłonąć, pozwalać wypełnić siebie nimi. Bez różnicy czy czytając, słuchając, śpiewając. I tak bez końca mógłbym...

W archiwum występ M podczas Roztańczony PGE Narodowy". Królowo, wyglądałaś cudnie.

Pani Agnieszka jak by byla dzis z nami tu na ziemi to mialaby piękną liczbe lat do świetowania. Byla jedyna w swoim rodzaju po prostu Boginią tworczości poezji piosenki. Czyms co się już nie zdarzy. Nigdy. Jedyna taka w swoim rodzaju jak zmarla ja mialam 3 lata. Wiec nie pamietam jej. Tu na ziemi że tak powiem. Co do wczorajszego występu przyznam szczerze że pierwszego wyjścia nie widzialam wiec nie wypowiem się. Ale nagłośnienie na narodowym jest zawsze słabe. Drugie zas wyjscie pięlne kreacja wspaniala piosenka wzruszająca i i chyba całkiem dobrze bylo z nagłośnieniem

90 lat Agnieszki Osieckiej…

Są takie słowa, które nigdy się nie starzeją. Takie teksty, które potrafią pocieszyć, dodać otuchy, nazwać to, co trudno wypowiedzieć, i sprawić, że nawet w najtrudniejszych chwilach człowiek czuje, że nie jest sam.

Takie właśnie są teksty Agnieszki Osieckiej.

Ponadczasowe, prawdziwe, pełne emocji i mądrości. Idą ze mną przez całe życie — towarzyszą mi w różnych momentach, przypominają o tym, co ważne, i niejednokrotnie przynoszą ukojenie. Może właśnie na tym polega ich niezwykła siła — że mimo upływu lat wciąż odnajdujemy w nich samych siebie. Dziś, w 90. rocznicę urodzin Agnieszki, wybiorę się na Jej grób, by zapalić znicz. To będzie mój mały, osobisty gest pamięci i wdzięczności za słowa, które tyle razy potrafiły dotknąć serca. A już 7 marca przyszłego roku minie 30 lat od Jej odejścia. Trzy dekady bez Niej, a przecież Jej słowa wciąż żyją — w piosenkach, we wspomnieniach i w nas samych.

I pewnie właśnie dlatego niektóre historie nigdy się nie kończą. Bo dopóki śpiewamy Jej piosenki, dopóki wracamy do Jej tekstów i odnajdujemy w nich własne emocje, Agnieszka Osiecka wciąż jest blisko.

Dzięki za pokoncertowe relacje, zawsze miło się czyta!

Obejrzałam szanse na sukces tąz 27.09.. bo wtedy nie mogłam ogladać bo wracaliśmy z koncertu w ostrowie. Generalnie fajny odcinek z humorem wszyscy pieknie spiewali chodz myślalam że wygra kto inny